

به گزارش ۲٠۲٠، فاطمه شکرانی درباره حضور تیم ملی فوتسال جوانان بانوان در رقابتهای المپیک جوانان داکار اظهار داشت: خدا را شکر با آمادگی بالایی به این مسابقات اعزام شدیم. این موضوع حاصل حمایتهای فدراسیون فوتبال در برگزاری اردوها، تلاشهای کادر فنی و همچنین همراهی کادر پزشکی بود که هر کدام نقش مهمی در آمادهسازی تیم داشتند.
وی ادامه داد: البته پیش از اعزام فرصت برگزاری دیدارهای دوستانه با تیمهای ملی دیگر را نداشتیم و این موضوع میتوانست از نظر ذهنی و فنی به ما کمک کند تا با شرایط بهتری وارد مسابقات شویم. با این حال، دیدارهایی مقابل تیم ملی بزرگسالان و پالایش نفت آبادان برگزار کردیم که به دلیل سطح بالای حریفان، فشار زیادی به بازیکنان وارد میشد. خانم شریف نیز با آگاهی از شرایط این مسابقات، آنالیزهای خوبی انجام دادند و نکات فنی و نقاط ضعف و قوت حریفان احتمالی را پیش از اعزام به ما منتقل کردند.
دروازهبان تیم ملی فوتسال جوانان بانوان درباره شرایط برگزاری مسابقات در سنگال گفت: واقعاً شرایط میزبانی از نظر تغذیه و برخی امکانات برای ما دشوار بود. سه مسابقه مرحله گروهی را در سالنی برگزار کردیم که تهویه مناسبی نداشت و به دلیل ساختار باز سالن، گرمای هوا بهشدت روی شرایط مسابقه تأثیر میگذاشت. دمای هوا در برخی روزها به بیش از ۴۰ درجه میرسید و بازی کردن در چنین شرایطی بسیار سخت بود. کادر پزشکی همواره نگران گرمازدگی بازیکنان بود، اما بچهها با تمام توان جنگیدند و خدا را شکر توانستیم سه دیدار نخست را با اقتدار به پیروزی برسیم.
شکرانی با اشاره به کامبکهای تیم ملی در این رقابتها عنوان کرد: ما در طول مسابقات سه بار از حریفان عقب افتادیم، اما هر بار با تلاش بازیکنان و راهنماییهای کادر فنی توانستیم به بازی برگردیم. یکی از مهمترین این بازگشتها مقابل ونزوئلا در مرحله نیمهنهایی بود. با دو گل از حریف عقب بودیم، اما در ۱۰ دقیقه پایانی با استفاده از پاورپلی توانستیم نتیجه را جبران کنیم و بازی را به تساوی ۲ بر ۲ بکشانیم. انجام چنین کامبکی در مرحله نیمهنهایی یک رقابت بزرگ جهانی، اتفاق بسیار ارزشمندی بود.
وی درباره شکست تلخ مقابل ونزوئلا گفت: متأسفانه در ۳۰ ثانیه پایانی وقت اضافه دوم گل خوردیم و نتوانستیم به فینال برسیم. همه بازیکنان تا آخرین لحظه تلاش کردند و حتی در همان ثانیههای پایانی نیز برای زدن گل برتری حمله میکردیم، اما فوتبال و فوتسال همین است و همیشه نتیجه مطابق خواسته ما رقم نمیخورد. به اعتقاد من تیم ایران شایستگی حضور در فینال و حتی کسب مدال طلا را داشت. هدف همه ما از ابتدا قهرمانی بود و اتحاد، همدلی و آمادگی بازیکنان بهگونهای بود که همه به توانایی این تیم برای قهرمانی باور داشتند.
دروازهبان تیم ملی درباره انگیزه بازیکنان برای پوشیدن پیراهن تیم ملی تصریح کرد: وقتی این پیراهن را بر تن کردیم، با خودمان عهد بستیم که با تمام وجود برای این لباس، مردم و کشورمان بازی کنیم. میخواستیم با قهرمانی دل مردم ایران را شاد کنیم؛ مردمی که روزهای سختی را پشت سر میگذارند. مقابل ونزوئلا واقعاً از جان مایه گذاشتیم، اما متأسفانه به هدف نهایی نرسیدیم.
شکرانی در ادامه به دیدار ردهبندی برابر ایتالیا اشاره کرد و گفت: بعد از آن شکست، شرایط روحی سختی داشتیم، اما میدانستیم هنوز یک فرصت برای کسب مدال باقی مانده است. مقابل ایتالیا هم ابتدا دو گل عقب افتادیم، ولی باز هم تسلیم نشدیم و با یک کامبک تماشایی توانستیم ۵ بر ۲ پیروز شویم و مدال برنز را به دست بیاوریم. خدا را شکر عملکرد تیم در مجموع پنج مسابقه قابل قبول بود و توانستیم با افتخار به کشورمان بازگردیم.
وی در پایان خاطرنشان کرد: حسرت آن ۳۰ ثانیه پایانی و از دست رفتن فرصت حضور در فینال تا همیشه در ذهن ما باقی خواهد ماند، اما این پایان راه نیست. ما هنوز در ابتدای مسیر هستیم و همه بازیکنان تلاش میکنیم در مسابقات آینده نتایج بهتری برای ایران کسب کنیم. امیدوارم این مدال و عملکرد تیم، زمینهساز موفقیتهای بزرگتر فوتسال بانوان ایران و انگیزهای برای نسلهای بعدی باشد.
انتهای پیام/
مطالب مرتبط


