_320.jpg)
محمد محمدی_به گزارش ۲٠۲٠، سالن امام خمینی ساوه اینبار فقط میزبان یک مسابقه فوتسال نبود؛ برای دقایقی، بخشی از خاطرات فوتسال ایران هم در گوشهای از این سالن جان گرفت.
مصطفی نظری، محمد طاهری و احمد اسماعیلپور؛ سه چهرهای که سالها در کنار یکدیگر پیراهن تیم ملی را بر تن کردند و در روزهای بزرگ فوتسال ایران خاطره ساختند، اینبار در شرایطی متفاوت اما با همان رفاقت قدیمی کنار هم نشستند تا دیدار فولاد هرمزگان و شهرداری ساوه را از نزدیک تماشا کنند.
سالها گذشته، اما بعضی رفاقتها با پایان یک نسل فوتسالی تمام نمیشود. محمد طاهری که امروز در جایگاه مربی تیم ملی فعالیت میکند، در این قاب کنار مصطفی نظری، مدیر فنی فولاد هرمزگان، و احمد اسماعیلپور، کاپیتان سنایچ ساوه، قرار گرفت.
سه نفر با سه مسیر متفاوت، اما با یک نقطه مشترک: سالهایی که در تیم ملی، کنار هم برای یک پرچم جنگیدند. حالا یکی روی نیمکت تیم ملی است، دیگری تجربهاش را در قامت مدیر فنی به نسل تازه منتقل میکند و سومی هنوز در زمین و با بازوبند کاپیتانی، برای تیمش میجنگد.
شاید جذابیت این تصویر بیشتر از آنکه به یک مسابقه مربوط باشد، به زمانی برمیگردد که بین این سه نفر ایستاده است؛ از روزهایی که پیراهن تیم ملی آنها را کنار هم قرار میداد تا امروز که هرکدام در جایگاهی تازه، بخشی از آینده فوتسال را میسازند.
دیدار فولاد هرمزگان و شهرداری ساوه برای تماشاگران یک مسابقه بود، اما برای این سه رفیق قدیمی، فرصتی بود برای مرور خاطراتی که هنوز با گذشت سالها رنگ نباختهاند؛ خاطرات اردوها، بازیها، بردها، شکستها و روزهایی که کنار هم بودن، معنای دیگری داشت.
در فوتسال، نسلها عوض میشوند، پیراهنها تغییر میکنند و آدمها از زمین به نیمکت و از نیمکت به مدیریت میروند؛ اما رفاقت واقعی از قاب زمان بیرون نمیرود. قاب امروز ساوه، تصویری از همین حقیقت بود؛ سه ملیپوش قدیمی که هرکدام امروز در جایگاهی متفاوت ایستادهاند، اما وقتی کنار هم قرار گرفتند، انگار چند سال به عقب برگشتند؛ جایی که نام تیم ملی و رفاقت، همهچیز را به هم پیوند میزد.
انتهای پیام /
مطالب مرتبط
