_320.jpg)
محمد محمدی_به گزارش ۲۰۲۰، اصفهان را نمی‌شود فقط با فوتبال شناخت؛ نصف‌جهان سال‌هاست یکی از قطب های فوتسال ایران هم هست؛ شهری که سالن‌هایش شاهد تولد استعدادهای فراوانی بوده و صدای برخورد توپ با کفپوش، سال‌هاست بخشی از موسیقی ورزشی آن است. در چنین شهری، ورود ذوب‌آهن به فوتسال فقط یک جابه‌جایی از چمن به سالن نیست؛ سبزپوشان آمده‌اند تا تجربه باشگاهی خود را به ورزشی پیوند بزنند که سال‌هاست در اصفهان ریشه دوانده است و بخشی تازه از روایت فوتسال اصفهان را نیز بنویسند.
ذوب‌آهن فصل گذشته نخستین فصل حضورش در لیگ دسته اول را تجربه کرد؛ تیمی که اگرچه در پایان نتوانست بلیط لیگ برتر را به دست بیاورد، اما حضورش بی‌ثمر نبود. آن فصل بیشتر شبیه نخستین فصل یک نهال در زمین تازه بود؛ ریشه‌ها شکل گرفتند، مسیر شناخته شد و حالا باشگاه برای فصل دوم، با شناخت بیشتری قدم به میدان گذاشته است.
این‌بار اما تغییرات، فقط روی کاغذ نمانده است. مجید کیانی، چهره باتجربه و بومی فوتسال اصفهان، سکان هدایت ذوب‌آهن را در دست گرفته؛ انتخابی که می‌تواند میان خاطره سالن‌های اصفهان و ساختار یک باشگاه بزرگ، پلی تازه بسازد. انتقال محل برگزاری مسابقات از فولادشهر به اصفهان و اضافه شدن چند بازیکن باتجربه نیز نشان می‌دهد ذوب‌آهن قصد دارد فصل دوم را با دست پرتر و نگاه جدی‌تری آغاز کند.
انتخاب کیانی برای نشستن روی نیمکت ذوب‌آهن، شبیه سپردن کلید یک خانه به کسی باشد که کوچه‌های آن را می‌شناسد. او فوتسال اصفهان را از نزدیک دیده، با فضای آن بزرگ شده و حالا قرار است در قامت سرمربی، تجربه سال‌ها حضور در فوتسال اصفهان را به نیمکت یکی از قدیمی‌ترین باشگاه‌های ورزشی ایران بیاورد. این پیوند میان دانش بومی و ساختار باشگاهی می‌تواند یکی از نقاط قابل توجه پروژه جدید ذوب‌آهن باشد.
ذوب‌آهن البته یک امتیاز دیگر هم دارد؛ پشت این تیم، باشگاهی ایستاده که سال‌هاست معنای تیمداری حرفه‌ای را در فوتبال تجربه کرده است. تصمیم مدیرعامل و هیأت‌مدیره باشگاه برای ادامه حضور در فوتسال، در شهری که گیتی‌پسند سال‌هاست پرچمدار آن است، و پالایش نفت اصفهان نیز در آن حضور دارد و استعدادهای جوان در سالن‌هایش کم نیستند، می‌تواند سفره فوتسال نصف‌جهان را رنگین‌تر کند؛ چرا که گاهی برای بزرگ‌تر شدن یک رشته، بیش از هر چیز به باشگاه‌هایی نیاز است که پای سفره بمانند و برای آینده آن سهمی کنار بگذارند.
حالا ذوب‌آهن در فصل دوم، دیگر غریبه‌ای نیست که تازه وارد سالن شده باشد. سبزها یک فصل را پشت سر گذاشته‌اند، زمین را شناخته‌اند و حالا می‌خواهند قدم بعدی را بردارند. اگر فصل گذشته بیشتر شبیه شناختن مسیر بود، فصل جدید می‌تواند فصل انتخاب مقصد باشد؛ مقصدی که برای ذوب‌آهن، چیزی جز نزدیک شدن به لیگ برتر نیست.
زاینده‌رود اگرچه گاهی در بستر اصفهان کم‌جان می‌شود، اما فوتسال این شهر راه خودش را برای جاری ماندن پیدا کرده است؛ از کف سالن‌ها تا سکوهایی که سال‌هاست شاهد قد کشیدن نسل‌های تازه‌ای از بازیکنان بوده‌اند. حالا ذوب‌آهن هم می‌خواهد سهمی از این جریان داشته باشد؛ باشگاهی سبز که می‌تواند با تکیه بر تجربه سال‌های تیمداری، نیروهای بومی و نگاهی بلندمدت، آرام‌آرام جای خود را در فوتسال نصف‌جهان پیدا کند. شاید صعود، پایان این قصه باشد؛ اما برای ذوب‌آهن، مهم‌تر از رسیدن، ساختن مسیری است که ارزش رفتن داشته باشد.
انتهای پیام /
مطالب مرتبط
