محمد محمدی_به گزارش ۲۰۲۰، بعضی آدم‌ها فقط بازیکن یک تیم نیستند؛ بخشی از خاطره و هویت آن تیم‌اند. فرهاد فخیم برای مس سونگون و فوتسال آذربایجان از همین جنس است؛ سال‌ها پیراهن مس را پوشید، سال‌ها بازوبند کاپیتانی این تیم را بر بازو بست، برای تیم ملی بازی کرد و در روزهای پرافتخار نارنجی‌پوشان سهم خودش را از موفقیت‌های مس ادا کرد. حالا همان بازیکن باتجربه، در قامت مربی ـ بازیکن کنار نسلی ایستاده که قرار است آینده مس سونگون را بسازد؛ نسلی که بیشتر از هر چیز به زمان، اعتماد و حمایت نیاز دارد.

مس سونگون امروز در شرایطی وارد فصل جدید شده که نباید گذشته را از یاد برد. چند ماه قبل حتی درباره ادامه تیمداری باشگاه در فوتسال تردیدهای جدی مطرح بود و رئیس هیئت‌مدیره از مشکلات مالی و احتمال عدم تیمداری سخن گفته بود. در همین مسیر، امتیاز تیم فوتبال باشگاه نیز واگذار شد و مس سونگون عملاً ناچار شد با رویکردی متفاوت، مسیر تازه‌ای را آغاز کند. بنابراین مقایسه تیم امروز با تیم‌های پرستاره سال‌های گذشته، بدون در نظر گرفتن این تغییرات، تصویر کاملی از واقعیت مس ارائه نمی‌دهد.

خود فخیم نیز اخیراً درباره شرایط مدیریتی سال‌های گذشته صریح صحبت کرده و مشکلات موجود را حاصل تصمیم‌ها و مدیریت دوره‌های قبل دانسته است؛ در مقابل، از محمدرضا کافی به‌دلیل ایجاد نظم و فراهم کردن شرایط ادامه فعالیت تیم تمجید کرده است. کافی در مقطعی که آینده تیم با ابهام روبه‌رو بود، حفظ فوتسال مس را دنبال کرد و حتی درباره بازگشت فخیم نیز تأکید کرد که او «شناسنامه فوتسال آذربایجان» است. شاید ارزش این تصمیم زمانی بیشتر دیده شود که بدانیم انتخاب یک چهره شناخته‌شده بومی برای هدایت تیم، فقط یک تصمیم فنی نیست؛ تلاشی برای پیوند دوباره گذشته پرافتخار مس با آینده آن است.

آذربایجان را سال‌ها با یک ویژگی شناخته‌اند؛ وقتی پای نام و آبروی خودش در میان باشد، پشت هم می‌ایستد. تبریز هم بارها نشان داده که قهرمانان و چهره‌های خودش را در روزهای سخت تنها نمی‌گذارد. امروز نوبت فخیم و این نسل جوان مس سونگون است. همان‌طور که سال‌ها برای مس عرق ریخت و در روزهای بزرگ کنار این تیم ایستاد، حالا خودش و بازیکنان که به او سپرده شده‌اند، به همان پشتوانه‌ای نیاز دارند که سکوهای تبریز همیشه به آن معروف بوده‌اند. حمایت، لزوماً به معنای چشم‌پوشی از ضعف‌ها نیست؛ یعنی فرصت دادن به تیمی که از نو در حال ساخته‌شدن است.

مس سونگون امروز نه تیم چند سال قبل است و نه قرار است یک‌شبه همان تیم قهرمان گذشته شود. این تیم در حال پوست‌اندازی است و فرهاد فخیم، با تمام تجربه‌ای که از زمین مسابقه، تیم ملی و سال‌های کاپیتانی مس دارد، بخشی از این مسیر را برعهده گرفته است. شاید بهترین کاری که در این مقطع می‌توان انجام داد، قضاوت نکردن این تیم با مترِ گذشته و اجازه دادن به یک پروژه بومی برای شکل گرفتن باشد. اگر آذربایجان قرار است مثل همیشه پشت فرزندان خودش بایستد، امروز یکی از همان روزهاست؛ روزی که حمایت از فخیم، حمایت از یک فرد نیست، بلکه حمایت از بخشی از حافظه فوتسال مس و آینده‌ای است که هنوز نوشته نشده است.

انتهای پیام /