به گزارش ۲۰۲۰، انتقال سعید مومنی به فولاد هرمزگان، بیش از آنکه هواداران این تیم را امیدوار کند، علامت سؤالهای بزرگی را مقابل سیاست نقلوانتقالاتی این باشگاه قرار داده است. دروازهبانی که قرار بود فصل گذشته در گهرزمین سیرجان ضامن قهرمانی باشد، در نهایت به یکی از پاشنه آشیل آن تیم تبدیل شد.
در فصل ۱۴٠۴، گهرزمین با صرف هزینههای قابل توجه و جذب ستارههای متعدد، برای فتح لیگ بسته شده بود، اما درست در حساسترین نقطه زمین، از ثبات لازم بیبهره ماند. نوسانهای مکرر مومنی باعث شد دروازهای که باید نقطه اتکای تیم باشد، به یکی از دغدغههای اصلی کادر فنی تبدیل شود؛ موضوعی که بسیاری آن را یکی از عوامل دور ماندن گهرزمین از جام میدانند.
آرزوی بازگشت به تیم ملی نیز برای مومنی محقق نشد. حذف نام او از فهرست دعوتشدگان، بیش از هر چیز بازتاب عملکردی بود که نتوانست نظر کادر فنی را جلب کند. کارنامه فصل گذشته نشان داد او در بزنگاههای حساس، کمتر توانست نقش یک دروازهبان تعیینکننده را ایفا کند.
اکنون این پرسش مطرح است که فولاد هرمزگان دقیقاً بر اساس چه معیار فنی به سراغ چنین گزینهای رفته است؟ تیمی که خود با چالشهای مالی روبهروست، آیا باید یکی از حساسترین پستهایش را به دروازهبانی بسپارد که آخرین فصل حضورش، بیشتر با انتقاد همراه بود تا تحسین؟
در شرایطی که صنعت فولاد با فشارهای اقتصادی و محدودیت منابع مواجه است، انتظار میرود هر ریال هزینهشده با دقت و وسواس بیشتری خرج شود. جذب بازیکنی که هنوز درباره تواناییاش برای ایجاد ثبات در خط دروازه تردید وجود دارد، میتواند به یکی دیگر از تصمیمات پرریسک مدیران این باشگاه تبدیل شود.
فوتسال امروز بیش از هر زمان دیگری به دروازهبانانی نیاز دارد که نتیجه مسابقه را تغییر دهند، نه اینکه خود به یکی از دغدغههای مسابقه تبدیل شوند. حال باید دید مومنی در هرمزگان میتواند منتقدانش را ساکت کند یا این انتقال نیز به سرنوشت فصل گذشتهاش دچار خواهد شد؛ انتقالی که فعلاً بیش از آنکه بوی یک خرید مطمئن بدهد، شبیه یک قمار پرریسک است.
انتهای پیام /
مطالب مرتبط
