به گزارش ۲۰۲۰، پس از هر قهرمانی، واکاوی دستاورد برای تعیین نقاط قوت و ضعف و همچنین تعریف سهم مولفههای گوناگون در نیل به موفقیت، امری ضروری است.
پیروزیها همواره در دو جبهه معنا مییابند: جبهه عملکرد فنی در میدان و جبهه تصمیمات مدیریتی در اتاقهای تاریک.
قهرمانی اخیر تیم فوتسال بانوان استقلال، روایتی دوگانه دارد. از یک سو، مدیریت بلندپروازی که با تغییر ساختار و حمایت هلدینگ خلیجفارس به دنبال توسعه ورزش قهرمانی است و از سوی دیگر، کادر فنی که در تبیین مسیر رسیدن به این هدف، با واقعیتهای موجود فاصله دارد.
تغییر پارادایم مدیریتی؛ از مدیریت سنتی تا توسعه ساختاریافته
نقطه عطف حضور استقلال در فوتسال بانوان، یک اتفاق گذرا نیست، بلکه بخشی از یک استراتژی کلان محسوب میشود. با تغییر مدیریت و واگذاری باشگاه به علی تاجرنیا و بهرهمندی از پشتوانه قدرتمند مالی هلدینگ خلیجفارس، استقلال رویکرد تازهای را برگزید: «توسعه همهجانبه ورزش قهرمانی». در این مسیر، واگذاری مدیریت فوتسال به محمد خدادادی (که از جنس این رشته بود) درایت تاجرنیا را به وضوح نشان داد.
در فصل گذشته، تیم فوتسال بانوان استقلال با جذب ستارههای ملیپوش و ساخت تیمی با استانداردهای بالا، به عنوان مدعی اصلی شناخته شد. این قهرمانی اگرچه در پی رأی کمیته انضباطی درباره دیدار استقلال و هیئت فوتبال خراسان رضوی مسجل شد، اما در نهایت نشاندهنده پویایی برنامه باشگاه در مسیر اهداف قهرمانی است.
پارادوکس بودجه و جوانگرایی؛ نقدی بر اظهارات سرمربی
اما اظهارات شهناز یاری، سرمربی تیم پس از قهرمانی بحثبرانگیز شد. او با توصیف بودجه استقلال به عنوان بودجهای «متوسط» و تأکید بر رویکرد «جوانگرایی»، تلاش کرد تصویری از سختیهای مسیر ترسیم کند. اما نگاهی به ترکیب تیم، واقعیت دیگری را نشان میدهد.
حضور همزمان بهترین بازیکنان تیم ملی در استقلال، گویای حجم حمایتهای مالی و زیرساختی باشگاه است که فراتر از تعریف «متوسط» قرار میگیرد. همچنین در بحث جوانگرایی، اگرچه دقایقی از بازی به برخی بازیکنان جوان اختصاص یافت، اما نقش تعیینکننده آنها در تغییر معادلات یا کسب امتیازات حساس چندان مشهود نبود. ثبات نتایج و سنگینی بار مسئولیت، عمدتاً بر دوش ستارههای باتجربه و ملیپوش تیم بود.
عشق به لوگو یا قراردادهای حرفهای؟
شهناز یاری در بخشی از مصاحبههای خود، از پیوند عاطفی و آرزوی کودکیاش برای قهرمانی با استقلال گفت. بیتردید ایجاد پیوند احساسی میان کادر فنی و هواداران، از ارکان روانشناختی موفقیت در ورزش است. با این حال، در دنیای حرفهای، مرز میان «احساس» و «تعهد قراردادی» بسیار باریک است.
تاریخ ورزش نشان داده بسیاری از افراد با بوسیدن لوگو وارد باشگاهها شدهاند، اما در مسیر حرفهای خود با نگاهی واقعگرایانه و بر اساس مصالح شخصی، گاه به تیم رقیب پیوستهاند. بنابراین تجلیل از عواطف نباید جایگزین تحلیل دقیق عملکرد فنی و حرفهای شود.
چشمانداز آینده؛ آیا تکرار شکوه ممکن است؟
استقلال این فصل در میان رقابت محدود چند تیم مدعی، توانست عنوان قهرمانی را از آن خود کند. اما واقعیت تلخ فوتسال این است که با رشد سایر تیمها و افزایش تجربه و قدرت تیمهایی که سال گذشته به لیگ برتر پیوستهاند، تکرار این دستاورد در فصل آینده نیازمند فراتر رفتن از مدل فعلی است.
تکیه بر اسکواد آماده و تجربه ملیپوشان، راهگشا بود، اما برای حفظ سلطه، استقلال باید از مرحله «استفاده از توان موجود» به مرحله «ساخت ساختار پایدار» عبور کند.
سخن پایانی
قهرمانی استقلال، ثمره چشمانداز مدیریتی بزرگی است که ورزش را به عنوان یک صنعت قهرمانی دنبال میکند. باشگاه تمام و کمال از تیم بانوان حمایت کرد، اما برای حفظ این جایگاه، لازم است روایتهای فنی و مربیگری نیز با همان دقت و واقعگرایی مدیریت، با واقعیتهای میدان همسو شود.
انتهای پیام /
مطالب مرتبط
