به گزارش ۲۰۲۰، در دنیای فوتسال، دروازه‌بان تنها مدافع آخرین خط نیست؛ او ستون فقرات و اعتمادبه‌نفس یک تیم و مهارکننده هیجانات است. اما زمانی که یک تیم مدعی، سرمایه‌گذاری سنگینی برای فتح قله قهرمانی انجام می‌دهد و در یکی از حساس‌ترین نقاط زمین، با خلأ و عدم ثبات روبه‌رو می‌شود، باید پرسید که آیا سایر فاکتورها به تنهایی برای رسیدن به استانداردهای قهرمانی کافی است؟ 

این پرسش دقیقا زمانی مطرح می‌شود که نام سعید مومنی، دروازه‌بان تیم گهرزمین سیرجان، از لیست اردوی تیم ملی فوتسال ایران خط خورد. این خبر، نه تنها یک ضربه به امیدهای شخصی این بازیکن، بلکه انعکاسی از واقعیت‌های تلخ عملکرد او در فصل جاری است که می‌تواند تعبیر دیگری داشته باشد: عدم توانایی در رسیدن به سطح بالای رقابت‌های کشور.

مومنی که این فصل با سودای پوشیدن پیراهن تیم ملی در تیم گهرزمین سیرجان به میدان می‌رفت، نتوانست آن درخشش مورد انتظار را از خود نشان دهد. گهرزمین، تیمی که با نگاهی هدفمند و سرمایه‌گذاری‌های کلان، به دنبال فتح تاج‌وتخت فوتسال ایران بود، در مسیر رسیدن به مقصد، با یک مانع بزرگ روبه‌رو شد: دروازه‌ای که نمی‌توانست با سطح ترازِ سایر ستاره‌های این تیم، هم‌گام شود. اگر گهرزمین در این فصل، دروازه‌بانی هم‌سطح با ستاره‌های پرفروغ این تیم داشت، احتمالاً امروز می‌توانستیم از جشن قهرمانی سیرجانی‌ها پس از سال‌ها انتظار سخن بگوییم.

اما اگر نگاهی به کارنامه پیشین مومنی بیندازیم، این عملکرد فعلی چندان بی‌سابقه به نظر نمی‌رسد. او که سابقه پوشیدن پیراهن تیم‌های قدرتمندی چون کراپ الوند و مس سونگون را در کارنامه دارد، همواره با چالشی بنیادین روبه‌رو بوده است: «اثبات خود در لحظات حساس». 

در دوران حضور در مس سونگون، او همواره زیر سایه سنگین و مقتدر علیرضا صمیمی قرار داشت و نتوانست جایگاه خود را تثبیت کند. حتی در کراپ الوند نیز که فرصت‌های بیشتری برای درخشش در اختیار او قرار گرفت، نتوانست عملکردی متناسب با سطح کیفی بازیکنان و نتایج درخشان تیم ارائه دهد.

واقعیت این است که در فوتسال مدرن، فرصت‌ها به خودی خود به معنای موفقیت نیستند؛ بلکه بازیکن باید بتواند از این فرصت‌ها برای ارتقای سطح کیفی خود استفاده کند. مومنی در این فصل نشان داد که به عنوان دروازه‌بان اول یک تیم مدعی، هنوز نمی‌توان به ثبات و سطح عملکردی او تکیه کامل کرد.

در نهایت، خط خوردن او از لیست تیم ملی، تنها یک تصمیم فنی ساده نبود؛ بلکه نتیجه منطقی زنجیره‌ای از عملکردهای متوسط در لیگ برتر است.

 برای بازیکنانی که در تیم‌های بزرگ بازی می‌کنند، یا باید به سطح «ستاره» برسند یا اینکه همواره در سایه دیگران و در لیست‌های حذفی باقی بمانند. 

گهرزمین شاید در بسیاری از خطوط، تصویری از یک تیم کامل ارائه داده باشد، اما در نقطه‌ای که بیشترین نیاز به اطمینان و ثبات احساس می شد، این نوسان عملکرد به یکی از چالش‌های اصلی در مسیر دستیابی به قهرمانی تبدیل شد.

به هر حال شنیده شده با تصمیم مدیران باشگاه این دروازه بان در فصل آینده در ترکیب گهرزمین حضور نخواهد داشت.

انتهای پیام /