- گروه مطلب:| گزارش و یادداشت| فوتسال باشگاهی|
- کد مطلب:79043
- زمان انتشار:جمعه 22 آبان 1405-20:50
- کاربر:
محمد محمدی، مدیرمسئول پایگاه خبری ۲۰۲۰، در گفت‌وگویی صریح و خواندنی با سایت رسمی سازمان لیگ فوتسال، از روزهای سخت زندگی، عبور از بحران‌های مالی، عشق بی‌پایان به فوتسال و چالش‌های فعالیت رسانه‌ای روایت می‌کند؛ مردی که با وجود تمام فرازونشیب‌ها، هرگز از رؤیای خود دست نکشید.
_320.jpg)
به گزارش ۲۰۲۰، با کت و شلوار اتو کشیده، لبخندی به پهنای صورت و موهای ژل زده‌ای که با دقت شانه می‌کند همیشه و هر جا خبری از فوتسال باشد، آنجا حاضر است. محمد محمدی با میکروفونی که لوگوی سایت 2020 روی آن نقش بسته، جوانتر از شناسنامه‌اش به نظر می‌رسد، شاید بخشی از این جوان ماندن ریشه در اشتیاق شگفت‌انگیز او به فوتسال دارد. انگار بوی کفش پوش سالن‌ها، صدای جیر جیر کفش بازیکنان، پژواک صدای مربیان در مجموعه‌های ورزشی و شور تماشاگران اکسیری است که او را جوان نگه داشته است.
در ادامه سلسله گفت‌و‌گوها با اهالی رسانه فوتسال سایت سازمان لیگ فوتسال این بار سراغ مردی رفت که در کار حرفه‌ایش بی‌تعارف و سختگیر است. قلم و نگاهش می‌تواند گزنده باشد اما زیر پوست گندمگونش عشقی غیرقابل تصور به فوتسال وجود دارد، چیزی شبیه عطش ستاره‌های فوتسال برای درخشش ابدی.
۱. لطفاً خودتان را معرفی کنید. چند سال دارید و چه سابقه‌ای در حوزه ورزش و رسانه داشته‌اید؟
محمد محمدی هستم، ۴۱ ساله. دارای مدرک دکتری مدیریت ورزش و مربیگری سطح ۲ آسیا، حدود ۱۰ سال سابقه فعالیت رسانه‌ای فوتسال دارم. اهل استان فارس هستم. البته فعالیت من در ورزش به رسانه محدود نمی‌شود. از سال ۱۳۸۸ مربیگری فوتسال را آغاز کردم و در سال‌های بعد، در حوزه مدیریت ورزش نیز مسئولیت‌هایی بر عهده داشتم. چندین سال هم رییس اداره ورزش را تجربه کرده‌ام. در حال حاضر، فعالیت رسانه‌ای من با مدیریت و مسئولیت پایگاه خبری ۲۰۲۰ ادامه دارد. رسانه‌ای که حاصل سال‌ها تلاش، علاقه و البته سختی‌های فراوان است.
۲. چه شد که به سمت خبرنگاری در حوزه فوتسال رفتید و چرا این رشته ورزشی را انتخاب کردید؟
داستان ورود من به رسانه، از علاقه به فوتسال شروع شد. اما اتفاقات زندگی مسیرم را تغییر داد. من از سال ۱۳۸۸ مربیگری فوتسال را آغاز کردم و خیلی زود به سرمربیگری در رده‌های پایه رسیدم و در استان اصفهان تقریباً هر سال هدایت یک تیم را بر عهده داشتم و شرایط به شکلی پیش می‌رفت که تیم‌هایم معمولاً به فینال مسابقات استانی و لیگ‌های کشوری صعود می‌کردند، اما در بازی پایانی شکست می‌خوردیم. به همین دلیل، در اصفهان به «مرد نقره‌ای» معروف شده بودم! خوشبختانه این طلسم در سال ۱۳۹۵ شکست و توانستم در رده‌های مختلف، از جمله دو لیگ جوانان و امید تا لیگ برتر بزرگسالان، چهار قهرمانی به دست بیاورم. در مجموع ۳۱ مدال نقره دارم. اما در کنار مربیگری، شغل آزاد هم داشتم ولی به دلیل مشغله زیاد در فوتسال، نمی‌توانستم آن‌طور که باید به کسب‌وکارم برسم و در نهایت، با مشکلات مالی و بدهی سنگینی مواجه شدم. در سال ۱۳۹۶، شرایط به‌گونه‌ای شد که مجبور شدم مربیگری را کنار بگذارم. با این حال، نمی‌توانستم از فوتسال جدا شوم. در همان سال، برای پوشش مسابقات جام رمضان، کانالی راه‌اندازی کردم. ابتدا تصمیم داشتم بعد از پایان مسابقات آن را تعطیل کنم، اما با اصرار دوستان و اعضایی که تعدادشان به حدود ۳۰۰ نفر رسیده بود، به کار ادامه دادم.
ابتدا لیگ استان اصفهان را پوشش دادم، بعد به سراغ مسابقات استان‌های دیگر رفتم و در ادامه، پوشش لیگ برتر فوتسال را آغاز کردم. پس از کسب عنوان سومی جهان توسط تیم ملی فوتسال ایران نیز فعالیت‌های رسانه‌ای‌ام را گسترش دادم و مصاحبه‌های نوروزی و گفت‌وگوهای اختصاصی را در دستور کار قرار دادم. پوشش تیم ملی جوانان و حضور این تیم در المپیک جوانان آرژانتین هم از مقاطع مهم فعالیت من بود. آن روزها از نظر مالی در شرایط بسیار سختی قرار داشتم، حتی گاهی برای تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی مشکل داشتم. خودروی زیر پایم را فروختم، اما به‌جای اینکه تمام پول آن را صرف پرداخت بدهی‌هایم کنم، بخش زیادی از آن را برای طراحی سایت هزینه کردم. به قولی به نان شب محتاج بودم، شب‌های زیادی را با بی‌خوابی و سردرد گذراندم و فشارهای زیادی را تحمل کردم، اما اجازه ندادم کار متوقف شود. امروز که به مسیر طی‌شده نگاه می‌کنم، می‌بینم رسانه ۲۰۲۰ از دل همان روزهای خیلی سخت شکل گرفت. شاید اگر آن اتفاقات نمی‌افتاد، هیچ‌وقت وارد این مسیر نمی‌شدم. اما فوتسال عشقی بود که نمی‌توانستم از آن دل بکنم و تصمیم گرفتم از راه رسانه، ارتباطم را با این رشته حفظ کنم.
۳. خاطره‌انگیزترین یا سخت‌ترین لحظه‌ای که در جریان پوشش یک مسابقه فوتسال داشتید، چه بوده است؟
یکی از خاطراتی که هیچ‌وقت از ذهنم پاک نمی‌شود، به رقابت‌های لیگ برتر و بازی تیم اهورا بهبهان مقابل مقاومت قرچک برمی‌گردد. در آن مقطع، شرایط جدول به شکلی بود که بقای اهورا در لیگ برتر به نتیجه مسابقات گره خورده بود. من در سالن مسابقه حضور داشتم و هم‌زمان، نتیجه دیدار دیگری را که در قم برگزار می‌شد، از طریق ارتباط با خبرنگارمان دنبال می‌کردم. بازیکنان و اعضای تیم اهورا دور گوشی من جمع شده بودند و همه منتظر نتیجه بودند. خبرنگارمان از قم لحظه‌به‌لحظه شرایط را اطلاع می‌داد؛ ۳۰ ثانیه، ۲۰ ثانیه، ۱۰ ثانیه و سرانجام اعلام نتیجه!
لحظه‌ای که خبر قطعی شد، بازیکنان اهورا به گریه افتادند و شادی وصف‌ناپذیری در سالن شکل گرفت. همه آن‌ها چشم‌انتظار همان چند کلمه‌ای بودند که من از طریق گوشی منتقل می‌کردم. فیلم آن لحظه هم موجود است و هر بار که آن را می‌بینم، دوباره همان هیجان را تجربه می‌کنم. برای من، این اتفاق یکی از زیباترین جلوه‌های خبرنگاری فوتسال بود؛ جایی که می‌فهمید یک خبر کوتاه چقدر می‌تواند در زندگی یک تیم و مجموعه‌ای از انسان‌ها تأثیرگذار باشد.
۴. از نگاه شما، بزرگ‌ترین چالش خبرنگاران فوتسال در ایران چیست؟
به نظر من، بزرگ‌ترین چالش خبرنگاران فوتسال، نبود حمایت مالی و به رسمیت شناخته نشدن جایگاه حرفه‌ای آن‌هاست. خبرنگاری فوتسال در ایران بیشتر از آنکه یک شغل درآمدزا باشد، به علاقه و عشق وابسته است. خبرنگار باید هزینه رفت‌وآمد، تجهیزات، ارتباطات و حتی فعالیت‌های روزمره رسانه‌اش را تأمین کند، درحالی‌که درآمد مشخص و پایداری برای این کار وجود ندارد. مشکل دیگر این است که گاهی اگر خبرنگاری برای فعالیت‌های رسانه‌ای خود درخواست حمایت مالی کند، به‌جای آنکه شرایط حرفه‌ای او درک شود، ممکن است با نگاه منفی مواجه شود یا تصور کنند که قصد واسطه‌گری دارد.
این وضعیت کار را دشوارتر می‌کند. رسانه برای ادامه فعالیت به منابع مالی نیاز دارد، اما حمایت‌ها معمولاً متناسب با حجم کار و هزینه‌های آن نیست. در شرایط اقتصادی امروز، ادامه فعالیت مستقل در حوزه فوتسال واقعاً دشوار است. اگر عشق و علاقه نباشد، بعید می‌دانم بسیاری از رسانه‌های تخصصی بتوانند دوام بیاورند.
۵. اگر بخواهید یک لحظه خاص از دوران خبرنگاری‌تان را دوباره تجربه کنید، کدام لحظه خواهد بود؟
واقعیت این است که لحظات خاص در خبرنگاری فوتسال کم نیستند و انتخاب یک مورد برایم دشوار است. از لحظه‌های پرهیجان مسابقات گرفته تا زمانی که یک خبر اختصاصی منتشر می‌شود یا تلاش چندماهه یک تیم بالاخره به نتیجه می‌رسد، هرکدام حس متفاوتی دارند. با این حال، اگر بخواهم به یک خاطره برگردم، همان لحظه‌ای را انتخاب می‌کنم که بازیکنان اهورا بهبهان منتظر نتیجه بازی بودند و با اعلام خبر، اشک شوق ریختند. آن لحظه برای من فقط یک خبر ورزشی نبود، احساس کردم کاری که انجام می‌دهم، فراتر از انتقال نتیجه یک مسابقه است و می‌تواند در لحظه‌ای حساس، بخشی از خاطره زندگی افراد شود.
۶. چه تفاوت‌هایی بین خبرنگاری فوتسال و فوتبال یا دیگر رشته‌های ورزشی وجود دارد؟
به نظر من، مهم‌ترین تفاوت در میزان توجه، امکانات و حمایت‌هایی است که از رسانه‌های این رشته‌ها می‌شود. فوتبال از پوشش رسانه‌ای گسترده‌تری برخوردار است و خبرنگاران آن معمولاً بیشتر دیده می‌شوند. در مقابل، رسانه‌های فوتسال با وجود فعالیت مستمر و پوشش تخصصی مسابقات، هنوز با محدودیت‌های زیادی مواجه‌اند. در فوتسال، خبرنگار باید دائماً در جریان اخبار باشگاه‌ها، بازیکنان، مربیان و مسابقات باشد. سرعت انتشار خبر اهمیت زیادی دارد و گاهی برای پوشش هم‌زمان چند مسابقه، باید از شبکه‌ای از ارتباطات و خبرنگاران کمک گرفت. در عین حال، فوتسال به دلیل فضای تخصصی‌تر خود، به رسانه‌هایی نیاز دارد که این رشته را از نزدیک بشناسند و صرفاً به اعلام نتایج اکتفا نکنند.
ما تلاش می‌کنیم علاوه بر نتایج، اتفاقات پشت پرده مسابقات، مسائل مدیریتی، حواشی، استعدادهای جدید و موضوعات کمتر دیده‌شده را نیز پوشش دهیم، اما این فعالیت‌ها به زمان، انرژی و هزینه نیاز دارد.
۷. مردم معمولاً فقط گزارش‌های شما را می‌بینند. پشت صحنه این کار چه سختی‌هایی دارد که کمتر به چشم می‌آید؟
بخش بزرگی از سختی کار، دقیقاً همان چیزهایی است که مخاطب نمی‌بیند. یک رسانه تخصصی فوتسال باید تقریباً همیشه آنلاین باشد. شما نمی‌توانید به‌راحتی تلفن همراهتان را کنار بگذارید و چند ساعت بدون دغدغه به کارهای شخصی‌تان برسید. ممکن است هر لحظه خبری منتشر شود، مسابقه‌ای به پایان برسد یا اتفاقی رخ دهد که پوشش سریع آن اهمیت داشته باشد. گاهی باید هم‌زمان چند مسابقه را دنبال کنید، با خبرنگاران ارتباط بگیرید، اطلاعات را بررسی کنید، خبر بنویسید و منتشر کنید. در کنار این‌ها، مدیریت سایت، هماهنگی‌ها و پیگیری مسائل مالی نیز بر عهده شماست.
وقتی مدیرمسئول یک رسانه هستید، فقط خبرنگار نیستید، باید به فکر تمام بخش‌های کار باشید. حتی در روزهایی که از نظر جسمی خسته‌اید یا مشکلات شخصی دارید، نمی‌توانید به‌سادگی فعالیت رسانه را متوقف کنید. این شرایط، تفریح و زندگی شخصی را هم تحت تأثیر قرار می‌دهد. گاهی آن‌قدر درگیر کار می‌شوید که فرصت رسیدگی به امور دیگر را از دست می‌دهید. با وجود همه این سختی‌ها، وقتی می‌بینید خبر شما دیده شده یا توانسته‌اید اتفاق مهمی را به مخاطبان منتقل کنید، انگیزه ادامه مسیر را پیدا می‌کنید.
۸. کدام بازیکن یا مربی فوتسال بیشترین تأثیر را روی شما گذاشته است و چرا؟
ترجیح می‌دهم در این زمینه نام فرد خاصی را مطرح نکنم، چون ارتباط من با بازیکنان و مربیان مختلف، ابعاد متفاوتی داشته و هرکدام از زاویه‌ای قابل بررسی هستند. من سال‌ها در فوتسال حضور داشته‌ام، ابتدا به‌عنوان مربی و بعد در حوزه مدیریت و رسانه. به همین دلیل، نگاه من به این رشته صرفاً محدود به عملکرد فنی بازیکنان یا نتایج مربیان نیست. برای من، تلاش، اخلاق حرفه‌ای، صداقت و مسئولیت‌پذیری افراد اهمیت زیادی دارد. طبیعی است که برخی چهره‌ها به دلیل عملکرد یا رفتارشان تأثیر بیشتری بگذارند، اما ترجیح می‌دهم این موضوع را به روابط شخصی محدود نکنم.
۹. به نظر شما برای رشد فوتسال در ایران، رسانه‌ها چه نقشی می‌توانند ایفا کنند؟
من همیشه به باشگاه‌ها گفته‌ام که رسانه می‌تواند حدود ۵۰ درصد از مسیر دیده شدن یک باشگاه را بر عهده داشته باشد. شما ممکن است در یک باشگاه کارهای بزرگی انجام دهید، از فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی گرفته تا پرورش بازیکنان جوان، جذب استعدادها و تلاش برای موفقیت در مسابقات. اما اگر این اقدامات به‌درستی اطلاع‌رسانی نشوند، بخش زیادی از جامعه از آن‌ها بی‌خبر می‌ماند. رسانه کمک می‌کند تلاش بازیکنان، مربیان، مدیران و سایر اعضای باشگاه دیده شود. همچنین می‌تواند استعدادهای کمتر شناخته‌شده را معرفی کند، مشکلات را به گوش مسئولان برساند و زمینه گفت‌وگو درباره آینده فوتسال را فراهم کند.
البته نقش رسانه فقط تعریف و تمجید نیست. رسانه باید بتواند در کنار انعکاس موفقیت‌ها، پرسشگری کند و مشکلات را نیز به شکل حرفه‌ای و منصفانه مطرح کند. اگر می‌خواهیم فوتسال پیشرفت کند، باید به رسانه‌های تخصصی این رشته توجه بیشتری داشته باشیم؛ زیرا رشد یک ورزش بدون اطلاع‌رسانی مؤثر و ارتباط مناسب با مخاطبان، دشوار خواهد بود.
۱۰. اگر خبرنگار نمی‌شدید، دوست داشتید چه شغلی داشته باشید؟
من پیش از ورود جدی به رسانه، تجربه فعالیت اقتصادی و مدیریت ورزشی را داشتم و همچنان نیز فعالیت‌های دیگری دارم. اما اگر بخواهم صادقانه پاسخ بدهم، فوتسال همیشه بخش مهمی از زندگی من بوده است. حتی زمانی که به دلیل مشکلات مالی مجبور شدم مربیگری را کنار بگذارم، نتوانستم از این رشته جدا شوم و رسانه را راهی برای ادامه ارتباطم با فوتسال انتخاب کردم. شاید اگر وارد خبرنگاری نمی‌شدم، مسیر دیگری را در مدیریت ورزشی یا حوزه‌های مرتبط دنبال می‌کردم؛ اما نمی‌توانم با قطعیت بگویم که چه اتفاقی می‌افتاد. آنچه مشخص است، این است که علاقه به فوتسال در من ریشه‌دار است و حتی در سخت‌ترین شرایط هم نتوانستم آن را کنار بگذارم.
۱۱. جایگاه خبرنگاران فوتسال و رسانه‌های این رشته در مقایسه با سایر ورزش‌ها چگونه است؟
به اعتقاد من، جایگاه رسانه‌های فوتسال با میزان فعالیت و اهمیتی که این رشته در کشور دارد، تناسب کافی ندارد. فوتسال ایران ظرفیت بالایی دارد، بازیکنان باکیفیتی پرورش می‌دهد و در سطح ملی نیز همواره مورد توجه علاقه‌مندان ورزش بوده است، اما رسانه‌های تخصصی این رشته هنوز از حمایت و امکانات متناسب برخوردار نیستند. خبرنگاران فوتسال برای پوشش مسابقات و اخبار این رشته تلاش می‌کنند، اما در بسیاری از موارد باید هزینه‌های فعالیت خود را شخصاً تأمین کنند. این در حالی است که رسانه‌های تخصصی می‌توانند بازوی اطلاع‌رسانی باشگاه‌ها، سازمان لیگ و فدراسیون باشند.
مسئله فقط حمایت مالی نیست، دسترسی مناسب به اطلاعات، تعامل حرفه‌ای با رسانه‌ها و احترام به استقلال خبرنگاران نیز اهمیت دارد. به نظرم اگر جایگاه رسانه‌های فوتسال تقویت شود، هم پوشش مسابقات بهتر خواهد شد و هم ارتباط این رشته با مخاطبان گسترش پیدا می‌کند.
۱۲. آیا می‌توان به خبرنگاری فوتسال به‌عنوان یک شغل درآمدزا نگاه کرد؟
اگر بخواهم بر اساس تجربه خودم صحبت کنم، در شرایط فعلی ایران، خبرنگاری تخصصی فوتسال به‌تنهایی شغل درآمدزایی نیست. دست‌کم برای بسیاری از رسانه‌های مستقل چنین شرایطی وجود ندارد. من به‌عنوان مدیرمسئول یک رسانه، باید برای ادامه فعالیت هزینه کنم و این هزینه‌ها از جیب شخصی پرداخت می‌شود. در مقابل، درآمد مشخص و پایداری وجود ندارد که بتوان با تکیه بر آن برای آینده برنامه‌ریزی کرد. از طرف دیگر، برخی مجموعه‌ها انتظار دارند رسانه اخبار آن‌ها را منتشر کند، اما لزوماً حاضر نیستند هزینه‌های تولید و انتشار محتوا را بپذیرند. در چنین شرایطی، رسانه با یک تناقض روبه‌رو می‌شود: از آن انتظار فعالیت حرفه‌ای وجود دارد، اما ابزار و منابع لازم برای این فعالیت در اختیارش قرار نمی‌گیرد.
البته نمی‌گویم فعالیت رسانه‌ای نباید درآمد داشته باشد، اتفاقاً معتقدم برای ماندگاری رسانه‌های تخصصی، باید مدل اقتصادی مشخصی تعریف شود. رسانه نیز مانند هر مجموعه حرفه‌ای دیگری به نیروی انسانی، تجهیزات و منابع مالی نیاز دارد. اما در شرایط فعلی، اگر کسی بخواهد فقط از راه خبرنگاری فوتسال زندگی کند، مسیر بسیار دشواری پیش رو خواهد داشت.
۱۳. ارتباط شما با مربیان و بازیکنان فوتسال چگونه است؟
خوشبختانه با بسیاری از مربیان و بیشتر بازیکنان فوتسال ارتباط خوبی دارم. سال‌ها حضور در این رشته، ابتدا در جایگاه مربی و سپس در حوزه مدیریت و رسانه، باعث شده است شناخت متقابلی میان ما شکل بگیرد. البته من معتقدم ارتباط خوب به معنای نادیده گرفتن مسائل یا صرف‌نظر کردن از وظیفه رسانه‌ای نیست. اگر موضوعی وجود داشته باشد که نیاز به انتقاد داشته باشد، آن را مطرح می‌کنم و تعارفی با کسی ندارم. در عین حال، تلاش می‌کنم نقدها بر پایه اطلاعات و با رعایت انصاف باشد. قرار نیست ارتباط حرفه‌ای با افراد مانع پرسشگری شود؛ همان‌طور که انتقاد نیز نباید بهانه‌ای برای تخریب افراد باشد. به نظرم خبرنگار باید بتواند هم ارتباط مناسبی با اهالی ورزش داشته باشد و هم استقلال حرفه‌ای خود را حفظ کند. این تعادل برای ادامه فعالیت در رسانه ضروری است.
۱۴. بهترین تیتری که تاکنون زده‌اید، کدام بوده است؟
در طول این سال‌ها تیترهای زیادی نوشته‌ام و اگر بخواهم یکی را به‌عنوان بهترین تیتر انتخاب کنم، باید دوباره به آرشیو مراجعه کنم. واقعیت این است که در رسانه، تیتر خوب فقط تیتری نیست که بازدید بالایی بگیرد. تیتر باید هم جذاب باشد، هم پیام اصلی خبر را منتقل کند و هم با محتوای آن تناسب داشته باشد. من همیشه تلاش کرده‌ام تیترها به‌اندازه کافی کنجکاوی مخاطب را برانگیزند، اما از واقعیت فاصله نگیرند. گاهی یک تیتر کوتاه و دقیق می‌تواند بیشتر از یک عبارت طولانی و اغراق‌آمیز اثرگذار باشد. برای همین، ترجیح می‌دهم به‌جای انتخاب عجولانه یک تیتر، بگویم که در این سال‌ها همواره به دنبال ترکیب جذابیت، دقت و رعایت اصول حرفه‌ای بوده‌ام.
۱۵. بهترین و بدترین خبری که مخابره کرده‌اید، چه بوده است؟
برای من، خبرهای فوتسال فقط اطلاعاتی درباره نتیجه مسابقات نیستند. پشت هر خبر، زندگی و احساسات انسان‌ها قرار دارد. از میان خبرهای خوشحال‌کننده، روایت موفقیت تیم‌ها، قهرمانی‌ها و لحظه‌هایی که تلاش بازیکنان به نتیجه می‌رسد، همیشه جذابیت خاصی داشته است. اما در نقطه مقابل، خبرهای مربوط به درگذشت افراد از تلخ‌ترین اخباری هستند که یک خبرنگار با آن‌ها مواجه می‌شود. در چنین شرایطی، شما صرفاً یک خبر را منتشر نمی‌کنید؛ باید با اندوه خانواده، دوستان و جامعه ورزشی نیز روبه‌رو شوید.
به همین دلیل، انتخاب یک خبر به‌عنوان بهترین یا بدترین خبر برایم ساده نیست. هرکدام از این اتفاقات در زمان خود تأثیر خاصی بر من گذاشته‌اند، اما خبرهای تلخ و به‌ویژه خبر فوت اهالی ورزش، همیشه با ناراحتی بیشتری همراه بوده‌اند.
۱۶. تاکنون تیتر یا خبری منتشر کرده‌اید که بعداً از آن پشیمان شده باشید؟
بله، پیش آمده که بعد از انتشار یک تیتر، درباره آن دوباره فکر کنم و از خودم بپرسم آیا می‌شد آن را به شکل دیگری نوشت؟ گاهی تیتر در لحظه انتشار، از نظر رسانه‌ای جذاب به نظر می‌رسد، اما بعداً متوجه می‌شوید که می‌توانست دقیق‌تر یا مناسب‌تر باشد. منظورم این نیست که این تیترها الزاماً اشتباه یا غیرمنصفانه بوده‌اند، بلکه گاهی آدم پس از فاصله گرفتن از فضای لحظه‌ای خبر، درباره انتخاب واژه‌ها بازنگری می‌کند. به نظرم خبرنگار باید این فرصت را به خودش بدهد که نوشته‌هایش را نقد کند. اگر تصور کنیم هر چیزی که منتشر می‌کنیم بی‌نقص است، امکان پیشرفت را از خودمان می‌گیریم.
۱۷. آیا تاکنون تیتر یا خبری منتشر کرده‌اید که از نظر خودتان غیرمنصفانه باشد؟
تلاش من این بوده که چنین اتفاقی نیفتد. اخلاق حرفه‌ای برایم اهمیت زیادی دارد و اگر احساس کنم خبری ممکن است به ناحق به فردی آسیب بزند یا برداشت نادرستی ایجاد کند، ترجیح می‌دهم درباره آن بیشتر فکر کنم. من با انتقاد از عملکرد افراد مشکلی ندارم، اما معتقدم انتقاد باید بر پایه واقعیت و اطلاعات قابل اتکا باشد. میان نقد یک تصمیم یا عملکرد و تخریب شخصیت یک فرد، تفاوت وجود دارد.
گاهی ممکن است یک تیتر از نظر نگارشی یا انتخاب واژه‌ها بهترین انتخاب نباشد و بعداً نیاز به بازنگری داشته باشد، اما تلاش کرده‌ام به شکلی کار کنم که گرفتار عذاب وجدان ناشی از بی‌انصافی نشوم. به نظرم اعتبار یک رسانه فقط به تعداد خبرها و بازدیدهایش نیست؛ به این هم بستگی دارد که مخاطب تا چه اندازه بتواند به انصاف و صداقت آن اعتماد کند.
۱۸. چه توصیه‌ای برای نسل جدیدی دارید که می‌خواهند وارد دنیای خبرنگاری ورزشی شوند؟
اولین توصیه‌ام این است که اگر قرار است وارد این حوزه شوند، باید واقعاً به آن علاقه داشته باشند. خبرنگاری ورزشی، به‌ویژه در رشته‌ای مانند فوتسال، فقط حضور در سالن مسابقه و انتشار چند خبر نیست. این کار به زمان، تلاش، پیگیری، مطالعه و ارتباط مستمر با اهالی ورزش نیاز دارد. از طرف دیگر، باید واقع‌بین باشند. در شرایط فعلی، نمی‌توان با این تصور وارد خبرنگاری فوتسال شد که از همان ابتدا درآمد مناسبی به دست می‌آید. بهتر است افراد پیش از ورود به این مسیر، درباره شرایط اقتصادی و سختی‌های آن شناخت کافی پیدا کنند.
نکته مهم دیگر، توانایی برقراری ارتباط است. خبرنگار باید بتواند با بازیکن، مربی، مدیر باشگاه و مسئولان ارتباط حرفه‌ای برقرار کند، سؤال بپرسد، پاسخ بگیرد و در عین حال استقلال خود را حفظ کند. در کنار این موارد، یادگیری اصول خبرنویسی، شناخت قوانین فوتسال، تسلط بر فضای رسانه‌ای و رعایت اخلاق حرفه‌ای ضروری است. من سال‌ها برای رسیدن به نقطه‌ای که امروز هستم، تلاش کردم و روزهای سخت زیادی را پشت سر گذاشتم. به همین دلیل، به جوان‌ترها می‌گویم اگر به این کار علاقه ندارند، صرفاً به امید درآمد وارد آن نشوند. اما اگر عاشق این حوزه هستند، با برنامه، دانش و پشتکار مسیرشان را آغاز کنند.
سخن پایانی
در پایان، از شما و روابط عمومی مجموعه سازمان لیگ فوتسال بابت فرصتی که برای این گفت‌وگو فراهم کردید، تشکر می‌کنم. و جا داره از همکاران عزیزم، از اعضای هیات مدیره تا ادمین ها و خبرنگاران استانی صمیمانه قدردانی کنم که بدون رشادت های این عزیزان مجموعه2020 وجود نخواهد داشت. اگر بخواهم تجربه این سال‌ها را در یک جمله خلاصه کنم، باید بگویم که فعالیت در رسانه فوتسال، مسیری آسان و پردرآمد نیست، اما برای کسی که به این رشته علاقه دارد، می‌تواند بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی باشد.
من این مسیر را در شرایطی آغاز کردم که مشکلات مالی زیادی داشتم و بارها با خودم فکر کردم که آیا ادامه دادن آن درست است یا نه. با این حال، هر بار علاقه‌ام به فوتسال باعث شد کار را رها نکنم. امروز هم با وجود تمام سختی‌ها، تلاش می‌کنم پایگاه خبری ۲۰۲۰ به فعالیت خود ادامه دهد و سهمی در دیده شدن فوتسال ایران داشته باشد. امیدوارم روزی برسد که خبرنگاران این رشته، علاوه بر علاقه و انگیزه، از حمایت حرفه‌ای و شرایط اقتصادی مناسبی نیز برخوردار باشند؛ چون توسعه فوتسال بدون توجه به رسانه‌های آن، مسیر دشوارتری خواهد داشت.
انتهای پیام/
منبع: سایت سازمان لیگ فوتسال
مطالب مرتبط
