به گزارش ۲۰۲۰، شاید مهم‌ترین اتفاق در تیم ملی فوتسال زنان ایران طی ماه‌های اخیر، نه یک نتیجه یا یک تورنمنت، بلکه تغییری باشد که در شناسنامه سنی این تیم رقم خورده است؛ تیمی که در جام جهانی با میانگین سنی ۳۱ سال به میدان رفت، حالا در آستانه بازی‌های آسیایی داخل سالن ریاض، به میانگین سنی ۲۴ سال رسیده است. خود مظفر نیز پیش‌تر درباره بالا بودن میانگین سنی تیم ملی در جام جهانی صحبت کرده بود و حالا کاهش این عدد، یکی از ملموس‌ترین نشانه‌های تغییر رویکرد در تیم ملی است.

این تغییر البته یک اتفاق ناگهانی نیست. مظفر از زمان حضور دوباره روی نیمکت تیم ملی، به‌جای تکیه صرف بر نام‌های شناخته‌شده، دامنه انتخاب بازیکنان را گسترده کرد و در اردوهای مختلف چهره‌های متعددی را زیر نظر گرفت. در یکی از اردوهای شهریور نیز ۲۵ بازیکن به تیم ملی دعوت شدند؛ روندی که نشان می‌دهد کادر فنی در حال ارزیابی یک دایره گسترده‌تر از بازیکنان است. حالا رسیدن به جمع ۲۰ نفره فعلی، حاصل همان فرآیند انتخاب و غربالگری است؛ مسیری که هدفش صرفاً جوان کردن یک عدد نیست، بلکه ساختن بازیکنانی است که بتوانند تجربه ملی را در سال‌های آینده به سرمایه تیم تبدیل کنند.

در فوتسال، جوانگرایی زمانی ارزش پیدا می‌کند که با برنامه همراه باشد. بازیکن ۲۰ یا ۲۱ ساله اگر فقط به دلیل سن پایین وارد تیم ملی شود اما فرصت کافی برای بازی، تجربه و قرار گرفتن در فضای مسابقات بزرگ را پیدا نکند، الزاماً بخشی از یک نسل موفق نخواهد بود. اهمیت کاری که مظفر دنبال می‌کند دقیقاً در همین نقطه است؛ فاصله گرفتن تدریجی از وابستگی به یک نسل و ایجاد فرصت برای نسلی که باید طی چند سال آینده به بلوغ فنی برسد. این همان نگاه آینده‌نگرانه‌ای است که می‌تواند امروز هزینه تغییر داشته باشد، اما در بلندمدت به تیم ملی امکان می‌دهد با پشتوانه‌ای تازه وارد چرخه بعدی رقابت‌های بین‌المللی شود.

شاید هنوز برای قضاوت درباره خروجی نهایی این پروژه زود باشد، اما یک واقعیت قابل انکار نیست: تیم ملی زنان دیگر فقط در حال آماده شدن برای یک مسابقه یا یک تورنمنت نیست؛ پروژه‌ای برای ساختن آینده آغاز شده است. کاهش میانگین سنی از ۳۱ به ۲۴ سال، در کنار بررسی تعداد زیادی بازیکن و رساندن آنها به یک هسته جوان‌تر، نشان می‌دهد مظفر تصمیم گرفته بخشی از مسیر موفقیت آینده را از همین امروز بسازد؛ تصمیمی که اگر با فرصت دادن به این نسل، برنامه مسابقات تدارکاتی و استمرار در انتخاب‌ها همراه شود، می‌تواند یکی از مهم‌ترین تغییرات ساختاری سال‌های اخیر فوتسال زنان ایران باشد.

انتهای پیام /