به گزارش ۲۰۲۰، فوتسال قزوین این روزها بیش از آنکه یادآور روزهای خوب گذشته باشد، گرفتار پرسش‌هایی است که پاسخ روشنی برای آنها پیدا نمی‌شود؛ روزهایی که کراپ الوند در اوج بود و نام قزوین را در جمع تیم‌های بالانشین لیگ برتر مطرح می‌کرد، حالا جای خود را به شرایطی داده که نماینده استان برای ماندن در بالاترین سطح فوتسال کشور با بحران‌های جدی دست‌وپنجه نرم می‌کند. کراپ حتی مقام سومی لیگ برتر را را تجربه کرد و یکی از نمایندگان قابل احترام فوتسال قزوین بود؛ دورانی که امروز شاید بتوان از آن به عنوان بهترین سال‌های اخیر فوتسال این استان یاد کرد.

اما آنچه بعد از کراپ اتفاق افتاد، سؤال‌برانگیز است. باشگاه پردیس در تابستان ۱۴۰۴ امتیاز کراپ الوند را خرید و فصل گذشته در جایگاه نهم لیگ برتر قرار گرفت؛ با این حال، پس از پایان فصل، مدیران پردیس اعلام کردند قصد واگذاری امتیاز را دارند و حتی نماینده‌ای از باشگاه در نشست مدیران عامل باشگاه‌ها حاضر نشد. در تیرماه ۱۴۰۵، رئیس هیئت فوتبال قزوین صراحتاً اعلام کرد که مخالف خروج امتیاز از استان است و تلاش‌ها برای حفظ سهمیه در قزوین ادامه دارد.

مسئله اما فقط حفظ یک سهمیه نبود، مسئله این بود که چرا نماینده قزوین باید تا این اندازه دیر برای فصل جدید آماده شود؟ در نهایت تیم با نام پردیس شهید شیری وارد مسابقات شد، اما مربی این تیم پس از شکست هفته اول مقابل مس سونگون اعلام کرد تیم تنها سه روز قبل از مسابقه شکل گرفته و بیشتر بازیکنان زیر ۲۳ سال هستند. این یعنی بازیکنان و کادر فنی عملاً فرصت طبیعی و کافی برای ساختن یک تیم لیگ برتری را در اختیار نداشتند.

نتیجه چنین شرایطی را هم نمی‌توان از زمین مسابقه جدا کرد. پردیس شهید شیری در در پایان هفته چهارم، پس از شکست ۳ بر ۲ برابر سن ایچ ساوه، با صفر امتیاز در قعر جدول قرار گرفت. البته فوتبال و فوتسال بالا و پایین دارد و هیچ تیمی صرفاً با چند نتیجه قضاوت نمی‌شود، اما وقتی نتایج ضعیف با تأخیر در شکل‌گیری تیم و بلاتکلیفی مدیریتی همراه می‌شود، دیگر نمی‌توان همه چیز را به عملکرد بازیکنان و مربی نسبت داد.

درد اصلی اینجاست که کراپ می‌توانست نقطه آغاز یک مسیر پایدار برای فوتسال قزوین باشد، اما آن مسیر ادامه پیدا نکرد. تیمی که توانسته بود خودش را تا جمع سه تیم برتر کشور بالا بکشد، به جای آنکه تبدیل به یک الگوی پایدار برای سرمایه‌گذاری و توسعه فوتسال استان شود، از صحنه کنار رفت و حالا همان سهمیه با تیمی مواجه است که هنوز درگیر ساختن ابتدایی‌ترین پایه‌های رقابت در لیگ برتر است. نمی‌توان از بازیکن جوانی که چند روز پیش از شروع مسابقات تیمش را تحویل گرفته، انتظار معجزه داشت؛ پرسش اصلی باید متوجه ساختاری باشد که اجازه می‌دهد نماینده یک استان در بالاترین سطح کشور چنین دیر شکل بگیرد.

امروز وقت آن است که مسئولان ورزش و فوتبال قزوین به جای اینکه صرفاً در مقاطع بحرانی برای «حفظ سهمیه» وارد عمل شوند، درباره آینده فوتسال استان پاسخ روشن بدهند. حفظ امتیاز به تنهایی کافی نیست؛ قزوین به برنامه، سرمایه‌گذار، ثبات مدیریتی، توجه به پایه‌ها و مهم‌تر از همه یک نقشه راه نیاز دارد.

از روزهایی که کراپ بدون پشتوانه و حمایت کافی روزبه‌روز از قزوین فاصله گرفت تا امروز که پردیس شهید شیری با صفر امتیاز در انتهای جدول ایستاده، یک سؤال همچنان باقی است: چرا فوتسال قزوین نتوانست روزهای خوب کراپ را حفظ کند و چرا اجازه داده شد یکی از بهترین دوره‌های این رشته در استان، به جای تبدیل شدن به یک مسیر ماندگار، به خاطره‌ای از گذشته تبدیل شود؟

انتهای پیام/