به گزارش ۲۰۲۰، در روزهایی که شعار جوان‌گرایی و نسل‌سازی در فوتبال و فوتسال بانوان به پرتکرارترین وعده‌های مسئولان فدراسیون فوتبال تبدیل شده، اتفاقی قابل تأمل و در ظاهر متناقض رقم خورد.

اصرار شهرزاد مظفر، سرمربی تیم ملی فوتسال بانوان، بر حضور تیم بزرگسالان در مسابقات کافا، آن هم در شرایطی که نیمی از تیم‌ها انصراف دادند و این تورنمنت در نهایت با حضور ایران، تاجیکستان و قرقیزستان که در رده‌بندی جهانی به ترتیب در رده‌های ۱۰، ۶۹ و ۵۰ قرار دارند برگزار شد، سؤالاتی را درباره نحوه اجرای سیاست جوان‌گرایی در فوتسال بانوان ایجاد کرده است.

شنیده شده طبق برنامه‌ریزی اولیه، قرار بود تیم ملی جوانان (دختران زیر ۱۷ سال) به مسابقات کافا اعزام شود؛ تورنمنتی که تیم‌های حاضر در آن جزو رده‌های پایین محسوب می‌شوند و رقابت با آنها می‌توانست فرصت مناسبی برای کسب تجربه بازیکنان جوان باشد. با این حال، در نهایت تیم بزرگسالان به این مسابقات اعزام شد و بازیکنان جوانی که فرصت میدان‌دیدن، کسب تجربه و آمادگی برای المپیک جوانان در برابر حریفان هم‌سطح را داشتند، از این فرصت محروم شدند.

جوان‌گرایی فقط یک شعار؟

شهرزاد مظفر در مصاحبه‌های متعدد بر لزوم جوان‌گرایی تأکید کرده و گفته است: «هدف ما ساخت تیم ملی جوان برای ۱۰ سال آینده است» و «۷۲ بازیکن زیر ۱۹ سال در اردوهای استعدادیابی حضور داشته‌اند.» همچنین وی از کاهش میانگین سنی تیم سخن گفته است.

اما سؤال اینجاست؛ اگر جوان‌گرایی اولویت اصلی است، چرا تیم جوانان که می‌توانست از این رقابت‌ها برای کسب تجربه استفاده کند، به کافا اعزام نشد و تیم بزرگسالان جایگزین آن شد؟ آیا این تصمیم با سیاست‌های اعلام‌شده درباره جوان‌گرایی همخوانی دارد یا همچنان اولویت به استفاده از بازیکنان باتجربه‌ای همچون فرزانه توسلی، فرشته کریمی، نسیمه غلامی و... داده می‌شود؟

بازی با تیم‌های درجه چهار و پنج آسیا چه سودی دارد؟

مسابقات کافا با حضور تیم‌هایی برگزار می‌شود که در رده‌بندی آسیا جایگاه چندانی ندارند. قرقیزستان و تاجیکستان در سطحی نیستند که بتوانند محک جدی برای تیم ملی بزرگسالان ایران باشند. این تورنمنت با توجه به سطح حریفان، می‌توانست بهترین فرصت برای میدان دادن به بازیکنان جوان و مستعد باشد؛ نه صرفاً اعزام تیم بزرگسالان.

حضور در چنین تورنمنت‌هایی با تیم بزرگسالان، این پرسش را ایجاد می‌کند که این مسابقات تا چه اندازه به آماده‌سازی تیم برای رقابت‌های مهمی مانند جام جهانی و بازی‌های آسیایی کمک خواهد کرد. تیمی که در جمع ۱۰ تیم برتر جهان قرار دارد، چه میزان بهره فنی از رقابت با چنین حریفانی خواهد برد؟

جای خالی جوانان؛ بازیکنان باتجربه در تورنمنت کم‌فشار

نکته قابل توجه اینکه با این تصمیم، بازیکنان جوانی که ماه‌ها منتظر فرصت حضور در تیم ملی بوده‌اند، یک شانس ارزشمند را از دست دادند. تورنمنت کافا با توجه به سطح حریفان، می‌توانست بستر مناسبی برای محک زدن استعدادهای نوظهور باشد. بازیکنانی که در صورت حضور در این مسابقات، تجربه بین‌المللی کسب می‌کردند و برای المپیک جوانان در آبان‌ماه سال جاری آماده‌تر می‌شدند، اکنون تنها نظاره‌گر حضور بازیکنان باتجربه در این رقابت‌ها بودند.

وقتی عمل با گفتار همخوانی ندارد

مظفر در نشست‌های خبری خود بارها بر ضرورت نسل‌سازی و پوست‌اندازی تیم ملی تأکید کرده است. اما تصمیم اخیر، این پرسش را مطرح می‌کند که این سیاست تا چه اندازه در مرحله اجرا دنبال می‌شود. اگر نسل‌سازی یک ضرورت است، چرا یکی از نخستین فرصت‌ها برای استفاده از بازیکنان جوان در یک تورنمنت کم‌اهمیت‌تر مورد استفاده قرار نگرفت؟

اعزام تیم بزرگسالان به جای تیم جوانان در مسابقات کافا، یک تصمیم ضدبرنامه و متناقض با اصول توسعه پایدار در ورزش است. این اقدام نه تنها کمکی به ارتقای سطح فنی تیم ملی نمی‌کند، بلکه فرصتی ارزشمند را از نسل جوان فوتسال بانوان می‌گیرد. به نظر می‌رسد زمان آن رسیده که شهرزاد مظفر شعار جوان‌گرایی را کنار بگذارد و صادقانه بپذیرد که رویکرد فعلی او چیزی جز «مسن سالاری» و اصرار بر حضور بازیکنان باتجربه در هر شرایطی نیست. آینده فوتسال بانوان با این منطق، همچنان در بن‌بست باقی خواهد ماند.

انتهای پیام /