به گزارش۲٠۲٠، حضور تیم ملی فوتسال بزرگسالان بانوان ایران در رقابت‌های کافا در شرایطی رقم خورده که این مسابقات به دلیل انصراف سه تیم از شش تیم عضو، عملاً با حضور ایران، تاجیکستان و قرقیزستان برگزار می‌شود. رقابت‌هایی که از نظر فنی فاصله قابل توجهی با تورنمنت‌های سطح اول آسیا دارد و بیش از هر چیز می‌تواند محلی برای آزمودن بازیکنان جوان و سرمایه‌گذاری روی آینده باشد.

با این حال، کادر فنی تیم ملی بزرگسالان به سرمربیگری شهرزاد مظفر ترجیح داده است با ترکیبی متشکل از بازیکنان باتجربه و شناخته‌شده و تعدادی جوان در این مسابقات حاضر شود. تصمیمی که اگرچه در چارچوب اختیارات فنی کادر مربیگری قرار دارد، اما پرسش‌هایی را درباره اولویت‌های فعلی فوتسال بانوان ایران به وجود آورده است.

واقعیت این است که تیم ملی بزرگسالان در ماه‌های پیش رو برنامه رسمی مهمی در تقویم مسابقات بین‌المللی ندارد، اما در سوی دیگر، تیم ملی جوانان بانوان با هدایت فاطمه شریف خود را برای حضور در المپیک جوانان آماده می‌کند؛ رویدادی که می‌تواند نقش مهمی در آینده فوتسال بانوان کشور داشته باشد.

از همین رو بسیاری معتقدند کافا می‌توانست بهترین فرصت برای حضور شاگردان فاطمه شریف در یک تورنمنت رسمی بین‌المللی باشد؛ فرصتی برای کسب تجربه، افزایش اعتماد به نفس و آشنایی با فضای رقابت‌های برون‌مرزی. تجربه‌ای که بدون تردید در مسیر آماده‌سازی این تیم برای رویدادهای پیش رو ارزشمندتر از کسب یک عنوان قابل پیش‌بینی در تورنمنتی با سه تیم حاضر بود.

بحث اصلی نه توانایی بازیکنان باتجربه و نه جایگاه فنی تیم ملی بزرگسالان است؛ موضوع به نحوه بهره‌برداری از فرصت‌ها بازمی‌گردد. وقتی سطح مسابقات پایین است و نتیجه آن تأثیر تعیین‌کننده‌ای در آینده تیم ملی بزرگسالان ندارد، آیا منطقی‌تر نبود این فرصت در اختیار نسلی قرار گیرد که قرار است آینده فوتسال بانوان ایران را بسازد؟

شاید پاسخ این پرسش در سال‌های آینده مشخص شود، اما آنچه امروز قابل طرح است این است که کافا می‌توانست سکوی پرتابی برای نسل جدید فوتسال بانوان باشد؛ نسلی که بیش از هر چیز به تجربه بازی‌های بین‌المللی نیاز دارد.

انتهای پیام /