به گزارش ۲۰۲۰، در دنیای فوتسال، نام «علی افضل» مترادف با اقتدار، نظم و استمرار است. او که پیرِ فوتسال و پرافتخارترین مربی تاریخ لیگ برتر محسوب می‌شود، بارها ثابت کرده است که تخصص فنی او در کنار حمایت مدیریت، می‌تواند هر تیمی را به قله‌های افتخار برساند؛ چرا که بسیاری از مربیان کنونی لیگ، روزی در مکتب او آموخته‌اند. اما فصل اخیر رقابت‌های لیگ برتر، داستانی متفاوت از آنچه در زمین مسابقه گذشت، روایت می‌کند.

مس سونگون در حالی فصل را به پایان رساند که تنها با اختلاف یک امتیاز، از قهرمانی فاصله گرفت. نگاهی دقیق به وقایع فصل گذشته نشان می‌دهد که این لغزش، بیش از آنکه ریشه در مسائل تاکتیکی یا فنی داشته باشد، محصول تلاطم‌های جانبی و عدم ثبات در ساختار مدیریت بوده است.

نبرد با حواشی؛ وقتی انضباط، هدفِ جنجال قرار گرفت

یکی از چالش‌برانگیزترین دوران مدیریت علی افضل، مواجهه با حواشی ناشی از حضور فرهاد فخیم بود. در حالی که وی مورد حمایت بخشی از مدیریت بود و افضل که به «انضباط» در مدیریت تیم‌هایش شهره است، برای حفظ ساختار حرفه‌ای، او را از بدنه تیم کنار گذاشت. 

این تصمیمِ مبتنی بر حفظ نظم، به سرعت از چارچوب تیم فراتر رفت و به سکوهای تماشاگران کشیده شد. جالب اینجاست که بخشی از لیدرهای تیم که به نظر می‌رسید از درون باشگاه خط‌دهی می‌شدند، علی افضل را هدف حملات خود قرار دادند. با این حال، تجربه و صلابت افضل مانع از فروپاشی کامل ساختار تیم شد؛ او توانست بدون حضور فخیم، تیم را در کورس رقابت نگه دارد، هرچند نمی‌توان نقش این تنش‌های مداوم را در کاهش تمرکز و لغزش‌های نهایی تیم نادیده گرفت. 

پاشنه آشیل؛ بی‌ثباتی در مدیریت

در حالی که یک مربی در سطح افضل نیازمند ثبات است تا بتواند برنامه‌های بلندمدت خود را پیاده کند، مس سونگون با تغییرات پیاپی در مدیریت روبرو بود. تغییر سه مدیرعامل در طول یک فصل (نصیری، آقاپور و کافی)، پدیده‌ای است که هر تحلیلگری را به فکر وا می‌دارد. 

بررسی‌ها نشان می‌دهد که مدیریت‌های مختلف، از جمله نصیری، آقاپور، نتوانستند در جنگ‌های خارج از زمین، پشتیبانی لازم را از علی افضل به عمل آورند. در واقع، عدم پاسخگویی مدیریت به خواسته‌های فنی و نیازهای یارگیری افضل، خود به «پاشنه آشیل» تیم بدل شد. منطقی نیست که از تیمی که در یک فصل با چنین بی‌ثباتی مدیریتی روبه‌روست، انتظار قهرمانی بی‌چون و چرا را داشت؛ چرا که جنگ همزمان در دو جبهه، توان مربی را برای نبرد در داخل زمین تحلیل می‌برد.

 اقتدار در برابر دودستگی

علی افضل بارها ثابت کرده است که اگر مدیریت، کفِ خواسته‌های او را تأمین کند، او با اقتدار کامل جام را به ارمغان می‌آورد. اما در فصل اخیر، برخلاف همیشه، «دودستگی»، «عدم ثبات مدیریتی» و «عملکرد ضعیف مهدی رستمی ها دروازه بان تیم» مانع از فتح ششمین جام قهرمانی او شد. 

مس سونگون در پایان فصل، اگرچه جام را در رقابت با گیتی‌پسند از دست داد، اما در عین حال نشان داد که حتی در میانه طوفان‌های مدیریتی و حواشی ساختاری، با وجود مربی‌ای چون افضل می‌تواند تا مرز قهرمانی پیش رود. 

مس سونگون اگر به دنبال شکست طلسم ناکامی سه ساله است، بازگشتش به روزهای خوب نه در تغییر مربی و تاکتیک‌های فنی بلکه در گرو بازگشت به اصلِ «ثبات و حمایت از اقتدار مربی» باشد.

انتهای پیام /